|
Wereldtentoonstelling in Aichi : Wat denkt de Tokyo-inwoner over Aichi
In maart volgend jaar begint de Wereldtentoonstelling 2005 in Aichi-ken. Met een Belgisch paviljoen waarvan de inrichting alleen al drie miljoen euro zal kosten, kunnen we ervan uitgaan dat binnen enkele tijd zelfs in België plots belangstelling zal zijn voor deze provincie. Laten we daarom hier Aichi, en meer bepaald het industriegebied in en rond Nagoya, even onder de loep nemen. Wat horen wij in Tokyo over die streek?
Een paar jaar geleden had Nagoya geen al te best imago in Tokyo. Nayoga werd beschouwd als een stad met een 'plattelandsmentaliteit'. Harde werkers, maar wel gierig, conservatief, gesloten, saai en altijd de eersten om te pronken me hun centen via statussymbolen zoals grote auto’s, huizen met grote ingangspoorten en Louis Vuitton-handtassen. Kortom, provinciale, pronkgrage cententellers. Maar dit clichébeeld is grondig veranderd de laatste tijd. Het gaat goed in en rond Nayoga. Aichi-ken is de meest welvarende provincie in heel Japan. De industrie heeft ook niet geleden onder de ineenstorting van de bubble-economie en de daaropvolgende crisis. Al meer dan 26 opeenvolgende jaren kent de industrie een aanhoudende groei.
Hoogtechnologische bedrijven teren er goed. Aichi is de thuisbasis van het fenomenaal winstmakende Toyota. In februari zal een nieuwe internationale luchthaven nabij Nagoya openen. En Aichi heeft de Wereldtenstoonstelling 2005 ook gekregen. Geen wonder dus dat vanuit Tokyo de belangstelling voor de streek is toegenomen. "Wat heeft Nayoga dat wij niet hebben?", vraagt men zich nu af in de hoofdstad.
Over dit regionale succes is in 2000 al een boek verschenen: Nagoya-gaku van Iwanaka Yoshifumi. Het schijnt dat we naar het verleden moeten kijken om de streek te begrijpen.
De streek rond Nayoga was in de 16de eeuw een streek van veldslagen tussen krijgsheren: rijstoogsten werden vernietigd, de bevolking aan hun lot overgelaten. Volgens de auteur van Nayoga-gaku heeft de bevolking meer dan elders geleerd zich aan te passen om te voorzien in het levensminimum ongeacht externe factoren.
Wat ook zou meespelen is dat in de 17de eeuw in Nagoya een florissante ambachtelijke nijverheid gevestigd was, gespecialiseerd in mechanische, bewegende poppen. Gespecialiseerde ambachtslieden waren het sterke punt van de streek. Om aan de top te blijven, werd steeds meer specialisatie nagestreefd. Daaruit is de industrie van ingewikkelde weefmachines gegroeid en dan veel later ook de hoogtechnologische en gespecialiseerde bedrijven. Aichi-ken is ook de provincie met de hoogste spaarquote in het land. Dit geldt voor individuen, maar ook voor bedrijven. Geen onnodige uitgaven, alles moet opbrengen. Daardoor waren vele bedrijven zonder het te beseffen al competitiever alvorens de bubble-economie barstte die heel Japan tot rationalisatie heeft gedwongen.
Aichi is ook de provincie met het hoogste percentage 3-generatiefamilies die onder een dak wonen. Familiebanden zouden belangrijker zijn dan elders in Japan. En dit heeft ook een invloed op het runnen van bedrijven: filialen moeten presteren, maar worden ook hard geholpen door de moederbedrijven; werknemers worden niet aan de kant gezet, maar krijgen vorming om de specialisatie de baas te kunnen.
Nog niet zolang geleden lachte de Tokyo-inwoner met de steeds bargain huntende Nagoya-provincialen. Maar het tij is nu gekeerd in Tokyo: op koopjesjacht gaan is 'in'. Zelfs in de hoofdstad aarzelen de huismoeders uit de chique wijken niet meer om de 100 yen-shops binnen te stappen. De salariman twijfelt niet langer om naar de 1000 yen-coiffeur te gaan. De gemiddelde Tokio-inwoner is prijsbewust geworden en hij respecteert nu het succes van Nagoya. Het boek Nagoya-gaku van Iwanaka Yoshikumi heeft een modetrend in beweging gezet die de regionale verschillen binnen Japan benadrukt. Japan is niet monolithisch. Inspelend op die tendens heeft de auteur recent een nieuw boek gepubliceerd waar de mentaliteit in de 47 provincies vergeleken wordt. Shusshinken de wakaru hito no seikaku.
Net zoals Nagoya-gaku moet dit laatste boek ook niet heel ernstig genomen worden. Het is een onderwerp voor namiddagkoffiegeklets. Maar dit wil toch niet zeggen dat er geen grond van waarheid in steekt. Het beeld in de hoofdstad over Aichi en Nayoga is inderdaad sterk veranderd de laatste jaren. Het economische succes van de streek heeft smalende opmerkingen gesmoord. Met de wereldtentoonstelling 2005 gaat er ongetwijfeld buitenlandse belangstelling komen voor Aichi. Het leek me dus niet volledig irrelevant om even te wijzen op het positievere (cliché)-imago dat de streek verworven heeft.
Boek:
Vincent Van den Storme
---- |